//////
Biznes

Wiedza na temat finansów jest coraz lepsza wśród członków polskiego społeczeństwa. Lepiej wychodzi im oszczędzanie, choć ekonomiści wciąż są zdania, że sporo jeszcze nauki przed Polakami. Niemniej jednak gromadzą oni informacje coraz chętniej, a następnie wykorzystują swoją wiedzę. Na przykład do świadomego i generującego spore zyski inwestowania. W tym ostatnim pomaga doświadczony doradca finansowy Poznań. Taki specjalista finanse ma w małym paluszku, za konsultację z nim warto zapłacić, ponieważ to najlepsze inwestycja w nomen omen dobrą inwestycję. Współczesny świat opiera się coraz bardziej na różnego rodzaju doradcach oraz konsultantach. Coraz trudniej bowiem być specjalistą w różnych dziedzinach. Nawet zapanowanie nad własnym domowym budżetem wymaga nie lada wytrwałości oraz wiedzy. Wydawanie dodatkowych pieniędzy na to, by ostatecznie oszczędzić, wcale nie jest złym posunięciem. Rozsądnie jest je przynajmniej rozważyć. Można zacząć od informacji zaczerpniętych w sieci, publikowanych przez doradców.

Ministerstwo finansów wraz z rządem co roku wprowadzana nowe ograniczenia oraz ulgi podatkowe dla przedsiębiorców. Jest to bardzo istotna kwestia dla każdego przedsiębiorcy, gdyż to właśnie na ulgach podatkowych możecie zaoszczędzić kilka tysięcy lub nawet kilka milionów złotych rocznie. Warto więc dokładnie śledzić wszystkie zmiany w przepisach podatkowych oraz współpracować z doradcą podatkowym, który pomoże wam w ich interpretacji. Wiele średnich przedsiębiorstw, międzynarodowych firm i banków posiada stałą współpracę z biurem podatkowym, który cały czas prężnie pracuje nad jak najkorzystniejszą interpretacją przepisów prawnych. Biura podatkowe Warszawa cieszą się więc ogromną popularnością wśród przedsiębiorców. Nic dziwnego, skoro na optymalizacji podatkowej wiele przedsiębiorstw powiększa swój zysk o kilkadziesiąt tysięcy złotych rocznie, nawet do kilku milionów. Skorzystanie z usług doradcy podatkowe nie jest drogie, a może przynieść naprawdę ogromne korzyści dla waszego przedsiębiorstwa. 

Na prace sejmowe, od dnia przedłożenia projektu przez rząd do dnia przekazania uchwalonej ustawy budżetowej Prezydentowi RP, przewidzia­no 4 miesiące i w przypadku tego terminu przepisy są znacznie ostrzejsze — niedotrzymanie przez Sejm czteromiesięcznego terminu daje Prezydentowi RP prawo rozwiązania (skrócenia kadencji) Sejmu. Decyzję o rozwiązaniu Sejmu Prezydent może podjąć w ciągu 14 dni następujących po terminie przedłożenia uchwalonej ustawy budżetowej. Zwrócić warto uwagę na fakt, że uprawnienie Prezydenta do rozwiązania Sejmu nie wygasa mimo ewen­tualnego uchwalenia ustawy budżetowej —jeśli termin przekazania ustawy budżetowej nie został dotrzymany, Prezydent ma pełne 2 tygodnie na pod­jęcie decyzji o rozwiązaniu Sejmu nawet w tym przypadku, gdy ustawa bu­dżetowa zostanie mu już przedłożona do podpisu.

Konieczność przestrzegania zasad jawności i przejrzystości finansów publicznych uzasadnia wiele względów. Jawność i przejrzystość finan­sów publicznych jest więc przede wszystkim niezbywalnym prawem oby­wateli, których dochody tworzą zasoby finansowe sektora finansów pu­blicznych. Ponadto, przestrzeganie zasad jawności i przejrzystości jest jednym z podstawowych instrumentów zapewniających efektywność sek­tora finansów publicznych — presja społeczna okazuje się instrumentem silniejszym od bardzo nawet wnikliwej kontroli wewnętrznej. Wreszcie jawność i przejrzystość finansów publicznych jest chyba najważniejszym instrumentem walki z korupcją.  Jeśli nie rozwiążemy tego problemu finansów publicznych, prawdopo­dobnie nie zdołamy też rozwiązać innych.

Fakt, iż większość wydatków budżetu państwa stanowią transfery dokonywane wewnątrz sektora finansów publicznych, oznacza, że administracja rzą­dowa przejmuje znacznie więcej środków publicznych, niż jest to nie­zbędne do wykonania jej zadań. Dodać jednak należy, że sytuację taką w znacznej mierze usprawiedliwia konieczność dokonywania za pośred­nictwem budżetu państwa przesunięć środków pomiędzy jednostkami sa­morządu terytorialnego. Charakter środków publicznych (dochody przejęte od obywateli i firm, a nie środki wypracowane przez instytucje zarządzające tymi środkami) i fakt, iż przeważająca większość zadań publicznych wykonywana jest na zasadach niekomercyjnych, powoduje konieczność poddania sektora finan­sów publicznych ścisłej kontroli.

Z pojmowania budżetu jako planu finansowania konkretnych przedsię­wzięć, mających przynieść z góry określone efekty, wyrasta koncepcja bud­żetu zadaniowego. Istota budżetu zadaniowego sprowadza się do tego, że: po pierwsze — budżet jest traktowany jako plan sfinansowania do­kładnie określonego zestawu zadań publicznych,po drugie — każdemu z zadań finansowanych środkami ujętymi w budżecie przypisana jest nie tylko kwota środków, które mogą być wydatkowane na realizację danego zadania, ale i wskaźniki wykonania zadań, których osiągnięcie jest celem, któremu ma służyć dokonywanie wydatków publicznych i który powinien być osiągnięty w danym roku budżetowym,po trzecie — rozliczenie organu wykonawczego z wykonania bu­dżetu polega na jednoczesnym sprawdzeniu przestrzegania limitów wydatków i stopnia wykonania założonych zadań, a nieosiągnięcie wyznaczonych celów mimo wykorzystania pełnego limitu wydatków traktowane jest w istocie rzeczy tak samo, jak przekroczenie limitu wydatków.

Wykonywanie zadań publicznych wymaga nie tylko środków finan­sowych, ale i pewnej struktury organizacyjnej — sieci instytucji, za po­mocą których zadania te będą realizowane. Od tego, w jaki sposób sieć jest zorganizowania, jakimi zasadami rządzą się poszczególne jednostki wykonujące zadania publiczne, jakie są między nimi powiązania, jak pla­nowane są ich dochody i wydatki, wreszcie, jak kontrolowana jest ich działalność, zależy w dużym stopniu efektywność wykonywania zadań publicznych. Zbiorowość instytucji, które:są podległe organom władzy publicznej,wykonują na zasadach niekomercyjnych zadania publiczne, nazywać będziemy sektorem finansów publicznych. Ten polski termin jest odpowiednikiem angielskiego generał government, co moglibyśmy tłuma­czyć na polski jako sektor rządowy. Pamiętać należy, że sektor finansów pu­blicznych jest pojęciem węższym niż sektor publiczny, obejmujący wszyst­kie instytucje (komercyjne i niekomercyjne) stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, lub od tych podmiotów publicznych zależne.

Ideałem byłby podział źródeł dochodów publicznych, dzięki któremu dochody przyznane samorządowi terytorialnemu wystarcza­łyby do sfinansowania zadań publicznych, które samorządowi zostały przy­pisane. Konstrukcja takiego podziału byłaby dość prosta, gdybyśmy wyma­gali tylko zgodności łącznej kwot dochodów samorządowych i łącznej kwoty wydatków niezbędnych do wykonania zadań samorządowych. Taka równowaga jest jednak niewystarczająca, gdyż nie gwarantuje tego, iż każ­da jednostka samorządu terytorialnego otrzyma takie dochody, by była zdol­na do wykonywania swych zadań. Znalezienie schematu podziału dochodów publicznych, który spełniałby te warunki, jest jednak niemożliwe — zbyt duże są różnice w potencjale do­chodowym poszczególnych jednostek, a także różnice w obiektywnie uza­sadnionych kosztach wykonywania zadań samorządowych.